Engel

Verkrachter bij mijn achterdeur opgepakt

ENSCHEDE - Terwijl ik vannacht lekker warm in mijn bedje lag te pitten plukte de politie bij mijn achterdeur een verkrachter van de straat. Even daarvoor had hij een 19-jarige Zwolse in de kelder van een flatgebouw misbruikt.

De politie stond bij een containerbrandje in de Molenstraat toe te kijken toen de vriend van het slachtoffer hen aansprak en vertelde wat er gebeurd was. Het meisje was nog steeds in de kelder en hij bracht de agenten bij haar. Zij gaf het signalement van haar verkrachter op.

Nog geen uur later zagen politieagenten een 23-jarige Enschedeër in mijn straat lopen die aan het signalement voldeed. Ze hebben hem gearresteerd en opgesloten.

‘Daar word je onrustig van,’ zoals Angelique terecht opmerkte.

(Bij dit stuk moet ik wel de kanttekening plaatsen dat de 23-jarige verdachte is, hij is nog niet veroordeeld. Dit is dus geen goed nieuwsbericht. Maar ach, het is maar een blog en 'verkrachter' klinkt nou eenmaal lekkerder dan 'verdachte van verkrachting'.)

geschreven door Els om 17:45
bekijk reacties (1)

Journalistieke basisprincipes

Is het geen paradox dat je van de politie of de krant moet horen dat er bij de buren iemand is gearresteerd terwijl je thuis was?
Hoe kan het dat je beter kunt volgen wat er in de wereld gebeurt als je binnen achter je computer zit dan wanneer je buiten op straat loopt?
Is het niet vreemd dat op de plek waar vorig jaar een vrouw is neergeschoten een duif in een neergegooid broodje zit te pikken?
Het nieuws kán eigenlijk niet over het echte leven gaan. Het echte leven bestaat uit saaie uren wachten, elke dag tandenpoetsen, een lekke band en herfstbladeren. Dat lees je niet in de krant.
In de krant staat een zeer korte misleidende samenvatting van toevallige gebeurtenissen op toevallige plaatsen. En de journalisten rennen wanhopig van hot naar her om een flutblaadje te vullen dat goed genoeg verkoopt om bedrijven tot adverteren te verleiden.

Toch blijf ik gemotiveerd. Momenteel ben ik hard op zoek naar de reden van mijn motivatie. Ik begin te vermoeden dat die puur egoïstisch is. Dat ik diep van binnen misschien toch best wel sensatiebelust ben. Dat ik het gewoon leuk vind om met woord en beeld te rotzooien. Dat ik ervan geniet om lezers te manipuleren...

‘Dronken spookrijder op de bon,’ dát lokt reacties uit in plaats van: ‘man rijdt met 2,5 promille tegen verkeer in’. Vooral die over Halloween is leuk.

geschreven door Els om 18:38
bekijk reacties (2)

ZIE JE WEL?!?

Ik zei toch dat het zo was!

Bang voor insecten ben ik eigenlijk nooit echt geweest. Soms vind ik ze er niet zo prettig uitzien, meestal gebruik ik een glas om ze naar buiten te brengen. Er is één insect dat nog nooit afschuw bij me gewekt heeft, tot een paar maanden geleden.

Lieveheersbeestjes zijn lief, schattig, klein. Ze lopen over je hand en vliegen op van je vinger. Maar een paar maanden geleden werd ik gebeten. Ja, GEBETEN door een lieveheersbeestje. En het ergste: niemand geloofde me.

Maar nu sla ik terug! Lees dit en dit maar eens!

Het Aziatisch lieveheersbeestje rukt op in Nederland en het exotische monster bijt zelfs mensen. Zo. Bewezen. Gezien Jasper, Sander en Berdien? Ik ben geen liegbeest, maar het slachtoffer van een lieveheersbeest!

geschreven door Els om 14:12
bekijk reacties (6)

Vreselijk (en) spannend!...?

We kregen een tip dat er een familiedrama had plaatsgevonden in Enschede. Dochter vermoord, moeder zelfmoord. Ik kreeg direct verschillende gedachten door elkaar heen. Het was een soort spanning, een rush.
Ik dacht: ‘Leuk, weer eens echt vers nieuws op de site!’
‘Jezus, wat erg dat ik dat denk’
‘Wat vreselijk voor die mensen!’
‘Zo snel mogelijk plaatsen met zoveel mogelijk media!’

Ik had een soort automatische neiging om op te springen en er heen te haasten, bedwingbaar, dat wel. Maar er moest natuurlijk iemand op de redactie blijven om de site up-to-date te houden. Bovendien maak je veel meer kans op het laatste nieuws als je aan de computer en bij de telefoon zit. Als je naar de ‘crimescene’ gaat kun je alleen wat omstanders spreken voor het ‘menselijk aspect’. Mieke belde met meer info en later mailde de politie een persbericht.

We moesten een journalistieke afweging maken. Hoe en wanneer zetten we het op de site? In het begin hadden we alleen nog maar informatie van omstanders. Dat zijn natuurlijk geen feiten. Wat was waar en wat niet? En wat plaats je als regionale krant met imago? We schreven dat er politie op de been was en wat omstanders erover hadden gezegd. 'Maver' schreef in een reactie op het artikel:

‘Roddel roddel roddel!!  Weten jullie het wel zeker?   als het echt zo is is het verschrikkelijk, maar ik ben van mening dat je pas met dit soort nieuws naar buiten moet komen als je meer weet’

Maver had gelijk, maar rtvOost had het ook al en wij wilden natuurlijk niet achterblijven. We hebben zo snel mogelijk het artikel aangepast toen we echte feiten binnenkregen.

Hadden we moeten wachten op het politiebericht voordat we melding maakten van een moord en een zelfmoord?

geschreven door Els om 18:24
bekijk reacties (0)

Military

Tijdens de Military in Boekelo mocht ik meelopen met de camjo’s. In het begin dacht ik: ‘Dit is niets voor mij. Ik heb niet genoeg verstand van camera’s, montage en beeldtaal.’ Maar toen ik een eigen camera mee kreeg en ik merkte dat ‘ie eigenlijk zo ingewikkeld nog niet was kreeg ik wat meer zelfvertrouwen. Ik vond het heerlijk om buiten te zijn en met bezoekers te kletsen, maar het bijzonderste vond ik het om op de plaats te zijn ‘waar het gebeurde’. Ik maakte nieuws! Tijdens het inladen van de beelden zag ik dat ik het er niet eens zo slecht vanaf had gebracht en het monteren vond ik gewoon leuk.

Wel had ik na een 12-urige werkdag het gevoel dat de inspanning niet echt opwoog tegen het resultaat. 12 uur lang werken voor een filmpje van 2.30 minuten dat de volgende dag alweer van de site is verdwenen is wel veel. Een tekst typen of een foto maken gaat toch net ietsje sneller...

Screenshot van het filmpje 'De crosscountry onder de loep"

geschreven door Els om 18:24
bekijk reacties (0)

Belangrijkheid

Op een drukke nieuwsvolle dag zat ik constant berichtjes te typen. Ik had het ene berichtje nog niet af, of de volgende diende zich alweer aan. Leuk! Ik had het gevoel dat ik bovenop de actualiteit zat.
Er viel me ook iets belangrijks op: ik sorteerde de berichtjes niet alleen op belangrijkheid.

Zo was er bijvoorbeeld de dag ervoor een (vuur)gewapende overval in een huis in Enschede. Dat kwam binnen via een politiebericht.
Op de dag dat ik zat te typen werd er ook een overval op een juwelier in de binnenstad van Enschede. De overvallers hadden alleen een hamer en een mes. Het was hartstikke spannend, want omstanders hadden de overvallers overmeesterd en de buurman van de juwelierszaak had er foto’s van gemaakt. Het was hot-news, het kwam extra groot bovenaan de pagina met de foto’s er prominent bij.
Het bericht over de overval op het huis belandde bij het plaatsen al ergens halverwege de pagina.

Omdat er een overval was, Beatrix de universiteit bezocht, er drie interessante politieberichten waren, er een filmpje was van militairen die gingen abseilen, er een belangrijke rechtszaak was geweest en omdat Enschede voor het eerst sinds de vuurwerkramp een vuurwerkshow had toegestaan kwamen andere berichten niet zo hoog als ik ze had willen zien.
Er was bijvoorbeeld een bericht over de Landelijke Dag Psychische Gezondheid die in het teken stond van eetstoornissen. Zelf vond ik het een erg belangrijk bericht, omdat ik op de middelbare school een goede vriendin had die anorexia kreeg, maar het werd al snel verdrongen door de spannendere gebeurtenissen.

Ineens begreep ik dat ik aan den lijve had ondervonden wat ik had geleerd op school. Als je er beelden van hebt, als burgers een grote rol spelen, als het vlakbij is, als het nú is - dan is dat honderd keer interessanter dan één of ander achtergrondberichtje over iets dat al heel lang speelt.

geschreven door Els om 18:12
bekijk reacties (0)

Nageaapt

Naar aanleiding van een oersaai persbericht in vaktaal dat naar alle Nederlandse nieuwsbedrijven was gestuurd, schreef ik een stukje in begrijpelijke taal over de nominatie van een Twents bedrijf voor een innovatie-prijs. Ik had namelijk de genomineerde bedrijven even gegoogled en zag dat er één uit Enschede kwam. Het was geen bijster interessant bericht en er kwam geen enkele reactie op, maar ik had het helemaal zelf geschreven.

De volgende dag zag ik tot mijn verbazing dat rtvOost mijn verhaaltje wel móet hebben gelezen, want hoewel hun berichtje een stuk korter was leek het verdacht veel op het mijne...

geschreven door Els om 18:11
bekijk reacties (0)

Wateroverlast

Het regende, en niet zo’n beetje ook. Met mijn verstrooide-’professor’-hoofd vroeg ik me af of het al donker werd. Nee, het regende gewoon héél hard.
Toen ik naar huis fietste was er zelfs een gedeelte waar ik moest lopen, omdat ik niet meer kon zien waar de stoep was. Op de bus-baan, die nog iets dieper ligt, stond een politiemotor, half onder water. De motoragent stond op de stoep met zijn voeten in het water de ravage te bekijken. Ik liep langs hem heen en glimlachte om de gekke situatie. Boeggolven van langskruipende auto’s gutsten langs onze enkels.
Hij zei: ‘Ik zou maar niet gaan fietsen, want de putdeksels gaan drijven.’
Ik gaf hem gelijk, met mijn automatische ontzag voor de sterke arm. Tot we elkaar wat beter aankeken. Hij was niet veel ouder dan ik. We scheidden als gelijken in dezelfde hachelijke situatie.

's Avonds keek ik op de site en zag ik dat Erik en Roel er een heel mooie multimediale productie van hadden gemaakt. Spijtig bedacht ik hoe leuk het zou zijn geweest als ik een quote’je van de politieagent en een foto/filmpje van zijn motor had gehad. Ik moest meer gaan denken als journalist!

geschreven door Els om 18:10
bekijk reacties (0)

Het was zo ver

Het raakte me diep toen ik mezelf betrapte op een grote betrokkenheid bij mijn werk. ‘s Avonds, in mijn eigen tijd, in mijn eigen huis en terwijl ik nog honderd andere dingen te doen had, klikte ik de site van de TCT achteloos, onwillekeurig, haast automatisch aan om éventjes te kijken hoe de pagina er bij lag.

geschreven door Els om 18:09
bekijk reacties (0)

Een echte lezer

Ik kom niet uit het verspreidingsgebied van de TCT, dus ik had nog nooit een echte lezer van de krant gesproken. Alleen lezers van de Stentor, mijn familie, en die zijn erg kritisch en niet al te positief over die krant.

Op een feestje in Westerhaar-Vriezenveensewijk (of all places) was het zo ver: een man bekende tegenover mij en mijn vader dat hij zo pessimistisch was over de samenleving. ‘Kijk maar in de krant. Ik lees dan de Tubantia en dan staan daar van die verhalen in over criminele jongeren enzo...’ Hij kwam niet veel verder, want uiteraard moest mijn vader trots verklaren dat ik bij die krant werk.
Ik zei: ‘Iets is pas nieuws als het afwijkt van het normale, dus die criminele jongeren zijn niet normaal. Nee, zo erg kan het niet zijn met de samenleving.’
Waarop de man snel oversprong op televisie. ‘Ik zag laatst een documentaire op tv over de randstad en daar kwamen allemaal mensen in voor die wapens bij zich hadden.’
Ik antwoordde: ‘die documentairemakers willen spannende tv maken, dus ze zetten mensen met wapens voor de camera. Mensen zonder wapens zijn saai. Misschien hebben ze wel honderd mensen geïnterviewd voordat ze er drie met wapen tegen kwamen.’

Daarop bleek dat de man niet gediend was van inzicht in de journalistiek. Hij wílde gewoon geloven dat het vreselijk gesteld was met de samenleving. Ik liet hem maar. Mensen hebben veel te veel vertrouwen in de media.

geschreven door Els om 18:08
bekijk reacties (0)

De kracht van het internet

Tanja Nijmeijer, een meisje uit Denekamp dat bij de Farc vecht in Colombia, kwam in het nieuws. De kans was groot dat kennissen van Tanja de berichten op onze site zouden lezen. Het leek ons een idee om een oproepje te plaatsen: ‘kent u Tanja of heeft u meer informatie over haar? Neem dan contact op met de redactie of laat uw reactie achter met uw e-mailadres.’
De nieuwsmanager reageerde lauw. ‘Je kunt het proberen.’ Ik was er van overtuigd dat hij de kracht van internet onderschatte. We hádden al een reactie van een ex-klasgenootje van haar. Uiteindelijk is er niet één reactie op de oproep gekomen, alleen deze:

‘Wat een onbeschofte oproep! De tubantia verlaagt zich wederom tot het niveau riooljournalistiek/GeenStijl. Ik hoop dat de lezers van deze oproep voldoende fatsoen in hun lijf hebben en niet reageren. Deze regio verdient een betere krant!’

geschreven door Els om 18:06
bekijk reacties (0)