Op een drukke nieuwsvolle dag zat ik constant berichtjes te typen. Ik had het ene berichtje nog niet af, of de volgende diende zich alweer aan. Leuk! Ik had het gevoel dat ik bovenop de actualiteit zat.
Er viel me ook iets belangrijks op: ik sorteerde de berichtjes niet alleen op belangrijkheid.

Zo was er bijvoorbeeld de dag ervoor een (vuur)gewapende overval in een huis in Enschede. Dat kwam binnen via een politiebericht.
Op de dag dat ik zat te typen werd er ook een overval op een juwelier in de binnenstad van Enschede. De overvallers hadden alleen een hamer en een mes. Het was hartstikke spannend, want omstanders hadden de overvallers overmeesterd en de buurman van de juwelierszaak had er foto’s van gemaakt. Het was hot-news, het kwam extra groot bovenaan de pagina met de foto’s er prominent bij.
Het bericht over de overval op het huis belandde bij het plaatsen al ergens halverwege de pagina.

Omdat er een overval was, Beatrix de universiteit bezocht, er drie interessante politieberichten waren, er een filmpje was van militairen die gingen abseilen, er een belangrijke rechtszaak was geweest en omdat Enschede voor het eerst sinds de vuurwerkramp een vuurwerkshow had toegestaan kwamen andere berichten niet zo hoog als ik ze had willen zien.
Er was bijvoorbeeld een bericht over de Landelijke Dag Psychische Gezondheid die in het teken stond van eetstoornissen. Zelf vond ik het een erg belangrijk bericht, omdat ik op de middelbare school een goede vriendin had die anorexia kreeg, maar het werd al snel verdrongen door de spannendere gebeurtenissen.

Ineens begreep ik dat ik aan den lijve had ondervonden wat ik had geleerd op school. Als je er beelden van hebt, als burgers een grote rol spelen, als het vlakbij is, als het nú is - dan is dat honderd keer interessanter dan één of ander achtergrondberichtje over iets dat al heel lang speelt.