Het is stil op het plein. Grijze wolken jagen langs de hemel. De lichten van etalages weerkaatsen op de natte straatstenen.
Het enige geluid is de wind.
Een stelletje loopt hand in hand voorbij. Haar schoenen klik-klakken op de straat.
Al van verre hoor ik hem aankomen: een man van een jaar of dertig op de fiets, rinkelend met zijn bel. Hij fietst hard en hij snijdt de pas van het stelletje af. Ze kijken hem na, terwijl hij al rinkelend verdwijnt. Dan lopen ze weer verder.
Klik-klak-klik-klak, tot ook dat in de verte uitsterft.
De wind speelt met de gevallen bladeren.

Op het plein naast de kerk staat een podium. Een groot dak van wit zeil hangt er boven. Iemand loopt met een aluminium plank. Iemand anders zet palen met lampjes neer. Cameramensen friemelen aan hun camera, kletsen even en friemelen weer verder. Liedjes van James Taylor schallen uit de boxen. Je kunt de bassen in je buik voelen, soms trillen de ramen er van. Aan het uiteinde van de catwalk staat het eerste groepje fans zenuwachtig te wachten op hun favoriete artiest.
Voor de deur van de kerk staan twee beveiligingsmannen. Ze kijken erg serieus en houden iedereen tegen die naar binnen wil. Iemand in kokskleren loopt er zomaar langs.
Vanacht zal ik waarschijnlijk niet zo goed slapen, want er is een groot gezellig feest in de stad. Ik mag, of nee – móet, meegenieten van Jan Smit, Ilse de Lange en Dennie Christian.

>> Klik om te lezen over het feest

Jippie! Ik zit in een online expositie! Klik hier en klik op 'animatie'. Daar is Dirkje het Draakje!