‘Wil je weten hoe het is om een Amsterdammer te zijn? Dan moet je fietsend de stad ontdekken.’ Menige bezoeker laat zich verleiden tot de huur van het gele of witte stalen ros om in lange slierten al slingerend de steile bruggetjes te boven te komen.

Fietsen is het dogma van de Amsterdammer. Liefst op zo’n oud krakkemikkig geheeld ding met een kilo’s zwaar hangslot om te voorkomen dat hij nog eens gejat wordt. En een mandje of zo’n kist voorop, behangen met nepbloemetjes. De echte Amsterdammer rijdt hard en ongeïnteresseerd en stopt alleen als het hoogst noodzakelijk is. Daarbij zijn de fietsbel en zo nu en dan een onbeschaafd scheldwoord essentieel. Het is niet eens gevaarlijk, als je maar goed uitkijkt. Want iedereen kijkt goed uit en iedereen heeft respect voor de heilige kar, zelfs auto’s.

Terwijl ik bij de markt in de Jordaan mijn gewichtige ketting van mijn gammele tweewieler wikkel erger ik me aan een exotische jongen met boekje die zijn donkere ogen op me richt alsof ik een pinguïn in Artis ben die een visje opduikt.