Zo nu en dan zit ik wat voor me uit te gniffelen achter de computer. Vaak gebeurt dat als ik bezig ben met de politieberichten, want ik maak op de één of andere manier steeds maar weer dezelfe typfout:

Een 32-harige man...

Het is één van mijn grootste angsten: een brandweersirene aan horen komen en niet meer horen weggaan. Vanochtend om half zeven gebeurde dat. Ik werd er meteen klaarwakker van. Helemaal toen ik uit het raam keek en in de Noorderhagen dikke rookwolken omhoog zag komen.

Zonder aarzelen greep ik een broek, schoenen, een jas en mijn fotocamera. Even voelde ik me een vreselijke ramptoerist, maar dat gevoel zette ik van me af omdat ik die foto's ergens voor ging maken.

Aan de Noorderhagen stond, vlak naast het poppodium Atak, een auto in brand. De eigenaar van de auto, een student uit het naastgelegen studentenhuis, stond erbij en keek ernaar. Hij was niet blij, maar toch ook een beetje opgewonden en hij kon ook nog lachen. Zijn huisgenoten stonden er omheen. Een aantal van hen had hele enge jasjes aan met een logo met 'goatkeeper' erop. Op het tuinhek achter de auto stond ook een geit - of nee, een hert - geschilderd.

De brandweer bluste met schuim maar de auto vloog steeds opnieuw in de fik. De brandstof die over de grond weglekte vloog zo af en toe ook in de fik, waardoor de brandweermannen opzij moesten springen en de grond gingen blussen. Een omstander beweerde dat dit al de tweede keer in drie dagen was dat op die plek een auto uitbrandde. De politie en de brandweer wisten van niets. Niemand wist ook wat de oorzaak van de brand was.

Dat komt ervan als je van plan bent uit te slapen... Toen ik thuiskwam kroop ik maar weer in bed. Nadat ik m'n foto's had opgestuurd natuurlijk. Slechte foto's trouwens, maarja ik heb geen betere camera. Het was donker en ik kon niet flitsen, want dan zag je alleen de reflectorstreepjes op de jassen van de brandweermannen.

Toen ik samen met Marcel de Harry Potter-nacht ging verslaan zag ik wat een toneelstukje mensen soms opvoeren voor de media.

Een meisje dat al vanaf half elf voor de deur had zitten wachten verbaasde me. Even eerder had ik al wat vragen aan haar gesteld (zonder camera erbij) en ze was totaal niet in me geïnteresseerd. Zodra er een camera was, stond ze vooraan om haar verhaal te doen. Het leek wel alsof ze mediatraining had gehad.

Iedereen liep naar de begraafplaats, waar een toneelstukje werd opgevoerd voor de wachtenden. Er was een vuurspuwer, twee acteurs vochten met degens, in de struiken speelde muziek en een rookmachine maakte de sfeer heel mysterieus. Hoewel het op de begraafplaats bijna intiem gezellig was, deed iedereen zijn best om zo emotioneel mogelijke plaatjes te maken. Klappende mensen, zenuwachtige gezichten, verwachting... alle cliché’s kwamen voorbij. Niemand lette op hoe de sfeer nou eigenlijk was.

Trouwens, naar mijn idee werd die sfeer toch al teniet gedaan doordat er drie cameraploegen, fotografen en nog wat journalisten naast de vuurspuwer stonden die allemaal drongen om vooraan te staan zodat ze een goed shot van het publiek konden maken. Het publiek deed net alsof ze er niet waren.

Het deed me denken aan wat ik heb gelezen in het boek van Joris Luijendijk. Juichende moslims met geweren, vlagverbrandingen - en ondertussen gaat net buiten beeld het doodgewone leven door. Markt, moeders met kinderen, gematigde meningen. Nee, geloof nooit wat je ziet op tv.

Ach ja, het kan soms eenzaam zijn om alleen op een kamertje midden in de grote boze grijze stad te wonen. Gelukkig bestaat er iets als de grote snelweg 'internet'. Bovendien weet mijn moeder exact wat je moet schrijven in zulke situaties...

Op een zoektocht door de spelonken van mijn archieven vond ik dit opgeslagen chat-gesprek van iets meer dan een jaar geleden. Echt een hart onder de riem... ;)

Het is maar goed dat ik nooit last van eenzaamheidsgevoelens heb! :D

Edit 28-05-08: ik heb het chatgesprek verwijderd, want als je mij googlede kwam je er meteen op terecht, en ik moet een béétje aan mijn online identity en de privacy van mijn moeder denken, nietwaar? Btw: nu kom je terecht op mijn gedicht over koning Rosebil. Ik weet niet wat beter is...

Vannacht wordt een storm verwacht. De media likken hun lippen af. De waterstand zal stijgen tot historische hoogten. Langs de hele kust wordt dijkbewaking ingesteld. De meeste veerboten naar de eilanden worden in de havens gehouden. Een korte surftocht op internet laat zien dat de media in een gespannen verwachting verkeren.

Vandaag weer kijkcijfer-trek-dag!

Het KNMI zegt: 'het wordt eigenlijk niets bijzonders, een gewone najaarsstorm.' Toch gaan de meeste media daaraan voorbij door steeds weer nieuwe berichtjes te plaatsen over maatregelen die worden genomen tegen de storm. Lekker aandikken zorgt voor lekker veel kijkers.

Ik zie al vóór me hoe de NOS live gaat (‘we moeten er éven uit voor de reclame’), alle nieuwssites naarstig op zoek gaan naar kleine emo-berichtjes en de foto- en videojournalisten zich dapper in het noodweer wagen. Piet Paulusma maakt de Nederlandse kijker vast bang. De andere media doen de rest door de kijker voor te bereiden op een avondje buiskluisteren.

Het wordt een zware-stormnacht, of het nu stormt of niet. Dus mensen: zoek uw schuilkelder maar weer op en zorg dat u uw radio bij u heeft!

Vannacht droomde ik dat het een mooie zonnige dag was. Op het strand was het erg druk. Kinderen speelden in de golven en het zand lag vol met mensen.
Plotseling galoppeerde een lange optocht magere lompe paarden met wilde rode ogen door de branding. Ze werden bereden door soldaten, die niet op of om keken en de kinderen in de zee vertrapten. De paarden waren aan elkaar gebonden met touwen en vormden een lange rij.
Omdat de soldaten vis in de zee gooiden vlogen er een heleboel meeuwen om hen heen. De soldaten mepten de meeuwen uit de lucht, die dood op de grond vielen.
Niemand reageerde. Iedereen leek het heel normaal te vinden.

Ik was kwaad. Heel kwaad. Ik wilde onderzoeken wat er aan de hand was, aan de kaak stellen wat hier verkeerd ging. Een reportage schrijven, fotograferen en filmen. De mensheid wakker schudden.

Maar de krant waar ik voor werkte wilde me geen ruimte geven.