Toen ik samen met Marcel de Harry Potter-nacht ging verslaan zag ik wat een toneelstukje mensen soms opvoeren voor de media.

Een meisje dat al vanaf half elf voor de deur had zitten wachten verbaasde me. Even eerder had ik al wat vragen aan haar gesteld (zonder camera erbij) en ze was totaal niet in me geïnteresseerd. Zodra er een camera was, stond ze vooraan om haar verhaal te doen. Het leek wel alsof ze mediatraining had gehad.

Iedereen liep naar de begraafplaats, waar een toneelstukje werd opgevoerd voor de wachtenden. Er was een vuurspuwer, twee acteurs vochten met degens, in de struiken speelde muziek en een rookmachine maakte de sfeer heel mysterieus. Hoewel het op de begraafplaats bijna intiem gezellig was, deed iedereen zijn best om zo emotioneel mogelijke plaatjes te maken. Klappende mensen, zenuwachtige gezichten, verwachting... alle cliché’s kwamen voorbij. Niemand lette op hoe de sfeer nou eigenlijk was.

Trouwens, naar mijn idee werd die sfeer toch al teniet gedaan doordat er drie cameraploegen, fotografen en nog wat journalisten naast de vuurspuwer stonden die allemaal drongen om vooraan te staan zodat ze een goed shot van het publiek konden maken. Het publiek deed net alsof ze er niet waren.

Het deed me denken aan wat ik heb gelezen in het boek van Joris Luijendijk. Juichende moslims met geweren, vlagverbrandingen - en ondertussen gaat net buiten beeld het doodgewone leven door. Markt, moeders met kinderen, gematigde meningen. Nee, geloof nooit wat je ziet op tv.