Vannacht droomde ik dat het een mooie zonnige dag was. Op het strand was het erg druk. Kinderen speelden in de golven en het zand lag vol met mensen.
Plotseling galoppeerde een lange optocht magere lompe paarden met wilde rode ogen door de branding. Ze werden bereden door soldaten, die niet op of om keken en de kinderen in de zee vertrapten. De paarden waren aan elkaar gebonden met touwen en vormden een lange rij.
Omdat de soldaten vis in de zee gooiden vlogen er een heleboel meeuwen om hen heen. De soldaten mepten de meeuwen uit de lucht, die dood op de grond vielen.
Niemand reageerde. Iedereen leek het heel normaal te vinden.

Ik was kwaad. Heel kwaad. Ik wilde onderzoeken wat er aan de hand was, aan de kaak stellen wat hier verkeerd ging. Een reportage schrijven, fotograferen en filmen. De mensheid wakker schudden.

Maar de krant waar ik voor werkte wilde me geen ruimte geven.