Herfst
Het enige geluid is de wind.
Een stelletje loopt hand in hand voorbij. Haar schoenen klik-klakken op de straat.
Al van verre hoor ik hem aankomen: een man van een jaar of dertig op de fiets, rinkelend met zijn bel. Hij fietst hard en hij snijdt de pas van het stelletje af. Ze kijken hem na, terwijl hij al rinkelend verdwijnt. Dan lopen ze weer verder.
Klik-klak-klik-klak, tot ook dat in de verte uitsterft.
De wind speelt met de gevallen bladeren.
geschreven door Els om 16:02
Blijkbaar zat je tijdens je studie uit het raam te staren...
Je brengt bij mij een gevoel van verlatenheid over, weemoed over dat wat geweest is. Maar misschien zat jij wel blij te genieten van de wind, de regen en de rust.
Alles begint dus uiteindelijk bij jezelf.
geschreven door
Anoniem :
13 november 2006 om 21:41