Het regende, en niet zo’n beetje ook. Met mijn verstrooide-’professor’-hoofd vroeg ik me af of het al donker werd. Nee, het regende gewoon héél hard.
Toen ik naar huis fietste was er zelfs een gedeelte waar ik moest lopen, omdat ik niet meer kon zien waar de stoep was. Op de bus-baan, die nog iets dieper ligt, stond een politiemotor, half onder water. De motoragent stond op de stoep met zijn voeten in het water de ravage te bekijken. Ik liep langs hem heen en glimlachte om de gekke situatie. Boeggolven van langskruipende auto’s gutsten langs onze enkels.
Hij zei: ‘Ik zou maar niet gaan fietsen, want de putdeksels gaan drijven.’
Ik gaf hem gelijk, met mijn automatische ontzag voor de sterke arm. Tot we elkaar wat beter aankeken. Hij was niet veel ouder dan ik. We scheidden als gelijken in dezelfde hachelijke situatie.



's Avonds keek ik op de site en zag ik dat Erik en Roel er een heel mooie multimediale productie van hadden gemaakt. Spijtig bedacht ik hoe leuk het zou zijn geweest als ik een quote’je van de politieagent en een foto/filmpje van zijn motor had gehad. Ik moest meer gaan denken als journalist!