Is het geen paradox dat je van de politie of de krant moet horen dat er bij de buren iemand is gearresteerd terwijl je thuis was?
Hoe kan het dat je beter kunt volgen wat er in de wereld gebeurt als je binnen achter je computer zit dan wanneer je buiten op straat loopt?
Is het niet vreemd dat op de plek waar vorig jaar een vrouw is neergeschoten een duif in een neergegooid broodje zit te pikken?
Het nieuws kán eigenlijk niet over het echte leven gaan. Het echte leven bestaat uit saaie uren wachten, elke dag tandenpoetsen, een lekke band en herfstbladeren. Dat lees je niet in de krant.
In de krant staat een zeer korte misleidende samenvatting van toevallige gebeurtenissen op toevallige plaatsen. En de journalisten rennen wanhopig van hot naar her om een flutblaadje te vullen dat goed genoeg verkoopt om bedrijven tot adverteren te verleiden.

Toch blijf ik gemotiveerd. Momenteel ben ik hard op zoek naar de reden van mijn motivatie. Ik begin te vermoeden dat die puur egoïstisch is. Dat ik diep van binnen misschien toch best wel sensatiebelust ben. Dat ik het gewoon leuk vind om met woord en beeld te rotzooien. Dat ik ervan geniet om lezers te manipuleren...

‘Dronken spookrijder op de bon,’ dát lokt reacties uit in plaats van: ‘man rijdt met 2,5 promille tegen verkeer in’. Vooral die over Halloween is leuk.