Afgelopen donderdag stond ik op het perron te wachten. Ik dacht aan de pijnlijke schouder die ik kreeg van mijn zware tas.
Er kwamen twee ambulances aan. Ze stopten voor het station. Vier broeders renden met een brancard over de trap waarop ik nog geen twee minuten eerder had gelopen. Meestal komen er twee ambulances als er sprake is van een reanimatie.
Er was mij niets opgevallen.
Het ANP schreef er een berichtje over.
De lezers zullen denken dat er een enorme gebeurtenis was op het station.
Niemand zal weten dat niemand iets was opgevallen.

>>lees het bericht

Op het pleintje staat een man in een scootmobiel. Over zijn stoelleuning hangt een felgeel hesje. Hij is een grijze man, een beetje dik. Hij kijkt naar de voorbijgangers.
Hij staat daar elke dag.
Soms lijkt het alsof hij wegrijdt, maar dan gaat hij een eindje verderop staan. Ongeveer een half uur lang blijft hij op het pleintje. En dan rijdt hij weg.

We lijken op elkaar, die man en ik. Hij kijkt vanuit zijn scootmobiel naar de mensen die voorbijgaan. Ik kijk vanuit mijn kamer naar de mensen die voorbij gaan en naar hem. We kijken allebei naar de veranderende wereld.
Maar de man gaat voorbij.
Ik niet.