Op het pleintje staat een man in een scootmobiel. Over zijn stoelleuning hangt een felgeel hesje. Hij is een grijze man, een beetje dik. Hij kijkt naar de voorbijgangers.
Hij staat daar elke dag.
Soms lijkt het alsof hij wegrijdt, maar dan gaat hij een eindje verderop staan. Ongeveer een half uur lang blijft hij op het pleintje. En dan rijdt hij weg.

We lijken op elkaar, die man en ik. Hij kijkt vanuit zijn scootmobiel naar de mensen die voorbijgaan. Ik kijk vanuit mijn kamer naar de mensen die voorbij gaan en naar hem. We kijken allebei naar de veranderende wereld.
Maar de man gaat voorbij.
Ik niet.