In de boom voor mijn raam landt een duif. Hij hipt wat op en neer, strijkt zijn veren en vliegt vervolgens van tak tot tak. Alsof hij iets zoekt. Na de vierde landing ofzo begint hij de tak af te dalen. Voetje voor voetje schuifelt hij naar het uiteinde van de tak, die steeds dunner wordt en steeds meer doorbuigt onder zijn gewicht. Het lijkt wel koorddansen, ik leef met hem mee tot hij uiteindelijk niet verder durft.
Dan begint hij verwoed aan de takjes om hem heen te plukken. Hij neemt ze één voor één in zijn snavel. Hij trekt er eentje af en laat hem dan vallen. Het takje dwarrelt op de grond en er rijdt een fiets overheen. Uiteindelijk heeft hij het goede takje gevonden. De kieskeurige vogel vliegt ermee naar een rand in het De Slegte-uithangbord aan de andere kant van het plein. Ik zie nog net dat er nog een andere duif zit. Ze lopen een paar rondjes en dan vliegt hij weg, zonder takje.



De andere duif blijft wachten, terwijl de ene duif weer is gevlogen.