Het is donderdagmiddag, half vijf. De stad zou over moeten lopen van shoppers, maar er loopt niemand op straat. Het is al donker. Af en toe komen er vlagen snelstromende regen langs, dan lijkt het oppervlak van de straat te veranderen in een snelstromende rivier en de gebouwen aan de overkant van het plein zijn nauwelijks te zien. Een eenzame durfal wordt van zijn fiets geblazen.

Een man in nette kleding loopt over het plein, net op het moment dat de bomen kreunen onder het stormgeweld. Zijn vrolijk gekleurde paraplu trekt hem bijna omver en keert vervolgens binnenstebuiten. De man reageert boos. Hij wil zijn paraplu weer terugkeren maar het lukt hem niet. Hij zet de paraplu op zijn kop op straat en probeert het handvat naar beneden te drukken. Als dat ook niet lukt geeft hij de paraplu zo'n schop dat hij zichzelf bijna onderuit trekt. Hij loopt met grote passen naar de prullenbak, maar die is al vol met paraplu's. Tegen beter weten in probeert hij de paraplu erin te drukken. Dan gooit hij hem op de grond en loopt kwaad weg. De vrolijke paraplu wiegt hem zachtjes giechelend na onder de prullenbak.

Ik wil geen boodschappen doen, dus ik haal patat in de snackbar om de hoek. De man weet dat ik zijn buurmeisje ben.
Hij vraagt: 'zijn de winkels eigenlijk nog open?'
'De winkels die ik kan zien nog wel,' antwoord ik.
'Vreemd he, het is zo stil op staat...,' zegt hij. 'Het lijkt wel...-'
'Het lijkt wel een spookstad.' glimlach ik.
'Ja, een spookstad!' Hij geeft me mijn patat.
Als ik op mijn kamer kom zie ik net dat de winkels hun licht uit doen en het personeel gaat gebogen onder de regen naar huis.

>>Lees over de storm in Twente...


Bron: TC Tubantia