Engel

2010-10-24T21:23:00.002+02:00

Vorst.
De stilte toen ik buiten kwam, het licht, de droge straat, de naaldjes in mijn oren.
Boerenkool.

Lunch

2010-08-17T11:48:00.005+02:00

Vreselijk druk met werken
De perfecte man ontmoet
Nederland gaat naar de knoppen
Verder is alles goed

Leuke quote

2010-08-12T19:24:00.002+02:00

Tijdens research voor iets totaal anders kwam ik langs een geweldige quote van premier Balkenende:

Premier Jan Peter Balkenende was verrast door de uitlatingen, omdat het kabinet pas volgende week donderdag officieel praat over de voorstellen. ,,Zo...zo...”, zei Balkenende.

2010-07-19T13:01:00.001+02:00

De heilige kar

2009-04-04T15:45:00.000+02:00

‘Wil je weten hoe het is om een Amsterdammer te zijn? Dan moet je fietsend de stad ontdekken.’ Menige bezoeker laat zich verleiden tot de huur van het gele of witte stalen ros om in lange slierten al slingerend de steile bruggetjes te boven te komen.

Fietsen is het dogma van de Amsterdammer. Liefst op zo’n oud krakkemikkig geheeld ding met een kilo’s zwaar hangslot om te voorkomen dat hij nog eens gejat wordt. En een mandje of zo’n kist voorop, behangen met nepbloemetjes. De echte Amsterdammer rijdt hard en ongeïnteresseerd en stopt alleen als het hoogst noodzakelijk is. Daarbij zijn de fietsbel en zo nu en dan een onbeschaafd scheldwoord essentieel. Het is niet eens gevaarlijk, als je maar goed uitkijkt. Want iedereen kijkt goed uit en iedereen heeft respect voor de heilige kar, zelfs auto’s.

Terwijl ik bij de markt in de Jordaan mijn gewichtige ketting van mijn gammele tweewieler wikkel erger ik me aan een exotische jongen met boekje die zijn donkere ogen op me richt alsof ik een pinguïn in Artis ben die een visje opduikt.

Sociale netwerken

2008-05-28T22:58:00.002+02:00

Mijn cross mediale leraren zijn lekker bezig: de één na de ander begint een sociaal netwerk op Ning. Die netwerken, waarop je kunt bloggen, discussiëren, video's en foto's uploaden, vriendjes worden en lid worden van subgroepen, schieten werkelijk uit de grond. En ik word natuurlijk lid, brave leerling die ik ben.

Vooral de Ning van De Twentsche School vind ik leuk om te bezoeken. Wim zet er regelmatig relevante informatie op en de meesten van mijn klasgenoten zijn lid. Maar input van één persoon is niet genoeg! Het zou leuk zijn als leerlingen en leraren discussies over de lesstof met elkaar aangingen, of tips aan elkaar gaven. En dat lukt nog niet echt. Laat staan dat we via het netwerk contact krijgen met mensen uit het vakgebied.

Hoe krijg je in hemelsnaam 37 leden actief aan het deelnemen?

Stage afgerond

2008-04-10T22:14:00.003+02:00

Mijn stage is al een tijdje afgerond! Lees hieronder mijn stageverslag, er zijn ook enkele van mijn blogposts in verwerkt. Klik erop om 'm groot te zien

Lol op de redactie

2007-11-30T16:36:00.001+01:00

Zo nu en dan zit ik wat voor me uit te gniffelen achter de computer. Vaak gebeurt dat als ik bezig ben met de politieberichten, want ik maak op de één of andere manier steeds maar weer dezelfe typfout:

Een 32-harige man...

Brand

2007-11-27T11:13:00.000+01:00

Het is één van mijn grootste angsten: een brandweersirene aan horen komen en niet meer horen weggaan. Vanochtend om half zeven gebeurde dat. Ik werd er meteen klaarwakker van. Helemaal toen ik uit het raam keek en in de Noorderhagen dikke rookwolken omhoog zag komen.

Zonder aarzelen greep ik een broek, schoenen, een jas en mijn fotocamera. Even voelde ik me een vreselijke ramptoerist, maar dat gevoel zette ik van me af omdat ik die foto's ergens voor ging maken.

Aan de Noorderhagen stond, vlak naast het poppodium Atak, een auto in brand. De eigenaar van de auto, een student uit het naastgelegen studentenhuis, stond erbij en keek ernaar. Hij was niet blij, maar toch ook een beetje opgewonden en hij kon ook nog lachen. Zijn huisgenoten stonden er omheen. Een aantal van hen had hele enge jasjes aan met een logo met 'goatkeeper' erop. Op het tuinhek achter de auto stond ook een geit - of nee, een hert - geschilderd.

De brandweer bluste met schuim maar de auto vloog steeds opnieuw in de fik. De brandstof die over de grond weglekte vloog zo af en toe ook in de fik, waardoor de brandweermannen opzij moesten springen en de grond gingen blussen. Een omstander beweerde dat dit al de tweede keer in drie dagen was dat op die plek een auto uitbrandde. De politie en de brandweer wisten van niets. Niemand wist ook wat de oorzaak van de brand was.

Dat komt ervan als je van plan bent uit te slapen... Toen ik thuiskwam kroop ik maar weer in bed. Nadat ik m'n foto's had opgestuurd natuurlijk. Slechte foto's trouwens, maarja ik heb geen betere camera. Het was donker en ik kon niet flitsen, want dan zag je alleen de reflectorstreepjes op de jassen van de brandweermannen.

Toneelstukje

2007-11-18T10:53:00.000+01:00

Toen ik samen met Marcel de Harry Potter-nacht ging verslaan zag ik wat een toneelstukje mensen soms opvoeren voor de media.

Een meisje dat al vanaf half elf voor de deur had zitten wachten verbaasde me. Even eerder had ik al wat vragen aan haar gesteld (zonder camera erbij) en ze was totaal niet in me geïnteresseerd. Zodra er een camera was, stond ze vooraan om haar verhaal te doen. Het leek wel alsof ze mediatraining had gehad.

Iedereen liep naar de begraafplaats, waar een toneelstukje werd opgevoerd voor de wachtenden. Er was een vuurspuwer, twee acteurs vochten met degens, in de struiken speelde muziek en een rookmachine maakte de sfeer heel mysterieus. Hoewel het op de begraafplaats bijna intiem gezellig was, deed iedereen zijn best om zo emotioneel mogelijke plaatjes te maken. Klappende mensen, zenuwachtige gezichten, verwachting... alle cliché’s kwamen voorbij. Niemand lette op hoe de sfeer nou eigenlijk was.

Trouwens, naar mijn idee werd die sfeer toch al teniet gedaan doordat er drie cameraploegen, fotografen en nog wat journalisten naast de vuurspuwer stonden die allemaal drongen om vooraan te staan zodat ze een goed shot van het publiek konden maken. Het publiek deed net alsof ze er niet waren.

Het deed me denken aan wat ik heb gelezen in het boek van Joris Luijendijk. Juichende moslims met geweren, vlagverbrandingen - en ondertussen gaat net buiten beeld het doodgewone leven door. Markt, moeders met kinderen, gematigde meningen. Nee, geloof nooit wat je ziet op tv.

Hoe je je dochter een hart onder de riem steekt

2007-11-09T19:06:00.003+01:00

Ach ja, het kan soms eenzaam zijn om alleen op een kamertje midden in de grote boze grijze stad te wonen. Gelukkig bestaat er iets als de grote snelweg 'internet'. Bovendien weet mijn moeder exact wat je moet schrijven in zulke situaties...

Op een zoektocht door de spelonken van mijn archieven vond ik dit opgeslagen chat-gesprek van iets meer dan een jaar geleden. Echt een hart onder de riem... ;)

Het is maar goed dat ik nooit last van eenzaamheidsgevoelens heb! :D

Edit 28-05-08: ik heb het chatgesprek verwijderd, want als je mij googlede kwam je er meteen op terecht, en ik moet een béétje aan mijn online identity en de privacy van mijn moeder denken, nietwaar? Btw: nu kom je terecht op mijn gedicht over koning Rosebil. Ik weet niet wat beter is...

Buiskluisteren

2007-11-08T19:13:00.000+01:00

Vannacht wordt een storm verwacht. De media likken hun lippen af. De waterstand zal stijgen tot historische hoogten. Langs de hele kust wordt dijkbewaking ingesteld. De meeste veerboten naar de eilanden worden in de havens gehouden. Een korte surftocht op internet laat zien dat de media in een gespannen verwachting verkeren.

Vandaag weer kijkcijfer-trek-dag!

Het KNMI zegt: 'het wordt eigenlijk niets bijzonders, een gewone najaarsstorm.' Toch gaan de meeste media daaraan voorbij door steeds weer nieuwe berichtjes te plaatsen over maatregelen die worden genomen tegen de storm. Lekker aandikken zorgt voor lekker veel kijkers.

Ik zie al vóór me hoe de NOS live gaat (‘we moeten er éven uit voor de reclame’), alle nieuwssites naarstig op zoek gaan naar kleine emo-berichtjes en de foto- en videojournalisten zich dapper in het noodweer wagen. Piet Paulusma maakt de Nederlandse kijker vast bang. De andere media doen de rest door de kijker voor te bereiden op een avondje buiskluisteren.

Het wordt een zware-stormnacht, of het nu stormt of niet. Dus mensen: zoek uw schuilkelder maar weer op en zorg dat u uw radio bij u heeft!

Aan handen en voeten gebonden

2007-11-02T20:46:00.000+01:00

Vannacht droomde ik dat het een mooie zonnige dag was. Op het strand was het erg druk. Kinderen speelden in de golven en het zand lag vol met mensen.
Plotseling galoppeerde een lange optocht magere lompe paarden met wilde rode ogen door de branding. Ze werden bereden door soldaten, die niet op of om keken en de kinderen in de zee vertrapten. De paarden waren aan elkaar gebonden met touwen en vormden een lange rij.
Omdat de soldaten vis in de zee gooiden vlogen er een heleboel meeuwen om hen heen. De soldaten mepten de meeuwen uit de lucht, die dood op de grond vielen.
Niemand reageerde. Iedereen leek het heel normaal te vinden.

Ik was kwaad. Heel kwaad. Ik wilde onderzoeken wat er aan de hand was, aan de kaak stellen wat hier verkeerd ging. Een reportage schrijven, fotograferen en filmen. De mensheid wakker schudden.

Maar de krant waar ik voor werkte wilde me geen ruimte geven.

Verkrachter bij mijn achterdeur opgepakt

2007-10-26T17:45:00.000+02:00

ENSCHEDE - Terwijl ik vannacht lekker warm in mijn bedje lag te pitten plukte de politie bij mijn achterdeur een verkrachter van de straat. Even daarvoor had hij een 19-jarige Zwolse in de kelder van een flatgebouw misbruikt.

De politie stond bij een containerbrandje in de Molenstraat toe te kijken toen de vriend van het slachtoffer hen aansprak en vertelde wat er gebeurd was. Het meisje was nog steeds in de kelder en hij bracht de agenten bij haar. Zij gaf het signalement van haar verkrachter op.

Nog geen uur later zagen politieagenten een 23-jarige Enschedeër in mijn straat lopen die aan het signalement voldeed. Ze hebben hem gearresteerd en opgesloten.

‘Daar word je onrustig van,’ zoals Angelique terecht opmerkte.

(Bij dit stuk moet ik wel de kanttekening plaatsen dat de 23-jarige verdachte is, hij is nog niet veroordeeld. Dit is dus geen goed nieuwsbericht. Maar ach, het is maar een blog en 'verkrachter' klinkt nou eenmaal lekkerder dan 'verdachte van verkrachting'.)

Journalistieke basisprincipes

2007-10-23T18:38:00.000+02:00

Is het geen paradox dat je van de politie of de krant moet horen dat er bij de buren iemand is gearresteerd terwijl je thuis was?
Hoe kan het dat je beter kunt volgen wat er in de wereld gebeurt als je binnen achter je computer zit dan wanneer je buiten op straat loopt?
Is het niet vreemd dat op de plek waar vorig jaar een vrouw is neergeschoten een duif in een neergegooid broodje zit te pikken?
Het nieuws kán eigenlijk niet over het echte leven gaan. Het echte leven bestaat uit saaie uren wachten, elke dag tandenpoetsen, een lekke band en herfstbladeren. Dat lees je niet in de krant.
In de krant staat een zeer korte misleidende samenvatting van toevallige gebeurtenissen op toevallige plaatsen. En de journalisten rennen wanhopig van hot naar her om een flutblaadje te vullen dat goed genoeg verkoopt om bedrijven tot adverteren te verleiden.

Toch blijf ik gemotiveerd. Momenteel ben ik hard op zoek naar de reden van mijn motivatie. Ik begin te vermoeden dat die puur egoïstisch is. Dat ik diep van binnen misschien toch best wel sensatiebelust ben. Dat ik het gewoon leuk vind om met woord en beeld te rotzooien. Dat ik ervan geniet om lezers te manipuleren...

‘Dronken spookrijder op de bon,’ dát lokt reacties uit in plaats van: ‘man rijdt met 2,5 promille tegen verkeer in’. Vooral die over Halloween is leuk.

ZIE JE WEL?!?

2007-10-20T14:12:00.000+02:00

Ik zei toch dat het zo was!

Bang voor insecten ben ik eigenlijk nooit echt geweest. Soms vind ik ze er niet zo prettig uitzien, meestal gebruik ik een glas om ze naar buiten te brengen. Er is één insect dat nog nooit afschuw bij me gewekt heeft, tot een paar maanden geleden.

Lieveheersbeestjes zijn lief, schattig, klein. Ze lopen over je hand en vliegen op van je vinger. Maar een paar maanden geleden werd ik gebeten. Ja, GEBETEN door een lieveheersbeestje. En het ergste: niemand geloofde me.

Maar nu sla ik terug! Lees dit en dit maar eens!

Het Aziatisch lieveheersbeestje rukt op in Nederland en het exotische monster bijt zelfs mensen. Zo. Bewezen. Gezien Jasper, Sander en Berdien? Ik ben geen liegbeest, maar het slachtoffer van een lieveheersbeest!

Vreselijk (en) spannend!...?

2007-10-17T18:24:00.002+02:00

We kregen een tip dat er een familiedrama had plaatsgevonden in Enschede. Dochter vermoord, moeder zelfmoord. Ik kreeg direct verschillende gedachten door elkaar heen. Het was een soort spanning, een rush.
Ik dacht: ‘Leuk, weer eens echt vers nieuws op de site!’
‘Jezus, wat erg dat ik dat denk’
‘Wat vreselijk voor die mensen!’
‘Zo snel mogelijk plaatsen met zoveel mogelijk media!’

Ik had een soort automatische neiging om op te springen en er heen te haasten, bedwingbaar, dat wel. Maar er moest natuurlijk iemand op de redactie blijven om de site up-to-date te houden. Bovendien maak je veel meer kans op het laatste nieuws als je aan de computer en bij de telefoon zit. Als je naar de ‘crimescene’ gaat kun je alleen wat omstanders spreken voor het ‘menselijk aspect’. Mieke belde met meer info en later mailde de politie een persbericht.

We moesten een journalistieke afweging maken. Hoe en wanneer zetten we het op de site? In het begin hadden we alleen nog maar informatie van omstanders. Dat zijn natuurlijk geen feiten. Wat was waar en wat niet? En wat plaats je als regionale krant met imago? We schreven dat er politie op de been was en wat omstanders erover hadden gezegd. 'Maver' schreef in een reactie op het artikel:

‘Roddel roddel roddel!!  Weten jullie het wel zeker?   als het echt zo is is het verschrikkelijk, maar ik ben van mening dat je pas met dit soort nieuws naar buiten moet komen als je meer weet’

Maver had gelijk, maar rtvOost had het ook al en wij wilden natuurlijk niet achterblijven. We hebben zo snel mogelijk het artikel aangepast toen we echte feiten binnenkregen.

Hadden we moeten wachten op het politiebericht voordat we melding maakten van een moord en een zelfmoord?

Military

2007-10-17T18:24:00.001+02:00

Tijdens de Military in Boekelo mocht ik meelopen met de camjo’s. In het begin dacht ik: ‘Dit is niets voor mij. Ik heb niet genoeg verstand van camera’s, montage en beeldtaal.’ Maar toen ik een eigen camera mee kreeg en ik merkte dat ‘ie eigenlijk zo ingewikkeld nog niet was kreeg ik wat meer zelfvertrouwen. Ik vond het heerlijk om buiten te zijn en met bezoekers te kletsen, maar het bijzonderste vond ik het om op de plaats te zijn ‘waar het gebeurde’. Ik maakte nieuws! Tijdens het inladen van de beelden zag ik dat ik het er niet eens zo slecht vanaf had gebracht en het monteren vond ik gewoon leuk.

Wel had ik na een 12-urige werkdag het gevoel dat de inspanning niet echt opwoog tegen het resultaat. 12 uur lang werken voor een filmpje van 2.30 minuten dat de volgende dag alweer van de site is verdwenen is wel veel. Een tekst typen of een foto maken gaat toch net ietsje sneller...

Screenshot van het filmpje 'De crosscountry onder de loep"

Belangrijkheid

2007-10-17T18:12:00.000+02:00

Op een drukke nieuwsvolle dag zat ik constant berichtjes te typen. Ik had het ene berichtje nog niet af, of de volgende diende zich alweer aan. Leuk! Ik had het gevoel dat ik bovenop de actualiteit zat.
Er viel me ook iets belangrijks op: ik sorteerde de berichtjes niet alleen op belangrijkheid.

Zo was er bijvoorbeeld de dag ervoor een (vuur)gewapende overval in een huis in Enschede. Dat kwam binnen via een politiebericht.
Op de dag dat ik zat te typen werd er ook een overval op een juwelier in de binnenstad van Enschede. De overvallers hadden alleen een hamer en een mes. Het was hartstikke spannend, want omstanders hadden de overvallers overmeesterd en de buurman van de juwelierszaak had er foto’s van gemaakt. Het was hot-news, het kwam extra groot bovenaan de pagina met de foto’s er prominent bij.
Het bericht over de overval op het huis belandde bij het plaatsen al ergens halverwege de pagina.

Omdat er een overval was, Beatrix de universiteit bezocht, er drie interessante politieberichten waren, er een filmpje was van militairen die gingen abseilen, er een belangrijke rechtszaak was geweest en omdat Enschede voor het eerst sinds de vuurwerkramp een vuurwerkshow had toegestaan kwamen andere berichten niet zo hoog als ik ze had willen zien.
Er was bijvoorbeeld een bericht over de Landelijke Dag Psychische Gezondheid die in het teken stond van eetstoornissen. Zelf vond ik het een erg belangrijk bericht, omdat ik op de middelbare school een goede vriendin had die anorexia kreeg, maar het werd al snel verdrongen door de spannendere gebeurtenissen.

Ineens begreep ik dat ik aan den lijve had ondervonden wat ik had geleerd op school. Als je er beelden van hebt, als burgers een grote rol spelen, als het vlakbij is, als het nú is - dan is dat honderd keer interessanter dan één of ander achtergrondberichtje over iets dat al heel lang speelt.

Nageaapt

2007-10-17T18:11:00.000+02:00

Naar aanleiding van een oersaai persbericht in vaktaal dat naar alle Nederlandse nieuwsbedrijven was gestuurd, schreef ik een stukje in begrijpelijke taal over de nominatie van een Twents bedrijf voor een innovatie-prijs. Ik had namelijk de genomineerde bedrijven even gegoogled en zag dat er één uit Enschede kwam. Het was geen bijster interessant bericht en er kwam geen enkele reactie op, maar ik had het helemaal zelf geschreven.

De volgende dag zag ik tot mijn verbazing dat rtvOost mijn verhaaltje wel móet hebben gelezen, want hoewel hun berichtje een stuk korter was leek het verdacht veel op het mijne...

Wateroverlast

2007-10-17T18:10:00.000+02:00

Het regende, en niet zo’n beetje ook. Met mijn verstrooide-’professor’-hoofd vroeg ik me af of het al donker werd. Nee, het regende gewoon héél hard.
Toen ik naar huis fietste was er zelfs een gedeelte waar ik moest lopen, omdat ik niet meer kon zien waar de stoep was. Op de bus-baan, die nog iets dieper ligt, stond een politiemotor, half onder water. De motoragent stond op de stoep met zijn voeten in het water de ravage te bekijken. Ik liep langs hem heen en glimlachte om de gekke situatie. Boeggolven van langskruipende auto’s gutsten langs onze enkels.
Hij zei: ‘Ik zou maar niet gaan fietsen, want de putdeksels gaan drijven.’
Ik gaf hem gelijk, met mijn automatische ontzag voor de sterke arm. Tot we elkaar wat beter aankeken. Hij was niet veel ouder dan ik. We scheidden als gelijken in dezelfde hachelijke situatie.

's Avonds keek ik op de site en zag ik dat Erik en Roel er een heel mooie multimediale productie van hadden gemaakt. Spijtig bedacht ik hoe leuk het zou zijn geweest als ik een quote’je van de politieagent en een foto/filmpje van zijn motor had gehad. Ik moest meer gaan denken als journalist!

Het was zo ver

2007-10-17T18:09:00.001+02:00

Het raakte me diep toen ik mezelf betrapte op een grote betrokkenheid bij mijn werk. ‘s Avonds, in mijn eigen tijd, in mijn eigen huis en terwijl ik nog honderd andere dingen te doen had, klikte ik de site van de TCT achteloos, onwillekeurig, haast automatisch aan om éventjes te kijken hoe de pagina er bij lag.

Een echte lezer

2007-10-17T18:08:00.000+02:00

Ik kom niet uit het verspreidingsgebied van de TCT, dus ik had nog nooit een echte lezer van de krant gesproken. Alleen lezers van de Stentor, mijn familie, en die zijn erg kritisch en niet al te positief over die krant.

Op een feestje in Westerhaar-Vriezenveensewijk (of all places) was het zo ver: een man bekende tegenover mij en mijn vader dat hij zo pessimistisch was over de samenleving. ‘Kijk maar in de krant. Ik lees dan de Tubantia en dan staan daar van die verhalen in over criminele jongeren enzo...’ Hij kwam niet veel verder, want uiteraard moest mijn vader trots verklaren dat ik bij die krant werk.
Ik zei: ‘Iets is pas nieuws als het afwijkt van het normale, dus die criminele jongeren zijn niet normaal. Nee, zo erg kan het niet zijn met de samenleving.’
Waarop de man snel oversprong op televisie. ‘Ik zag laatst een documentaire op tv over de randstad en daar kwamen allemaal mensen in voor die wapens bij zich hadden.’
Ik antwoordde: ‘die documentairemakers willen spannende tv maken, dus ze zetten mensen met wapens voor de camera. Mensen zonder wapens zijn saai. Misschien hebben ze wel honderd mensen geïnterviewd voordat ze er drie met wapen tegen kwamen.’

Daarop bleek dat de man niet gediend was van inzicht in de journalistiek. Hij wílde gewoon geloven dat het vreselijk gesteld was met de samenleving. Ik liet hem maar. Mensen hebben veel te veel vertrouwen in de media.

De kracht van het internet

2007-10-17T18:06:00.000+02:00

Tanja Nijmeijer, een meisje uit Denekamp dat bij de Farc vecht in Colombia, kwam in het nieuws. De kans was groot dat kennissen van Tanja de berichten op onze site zouden lezen. Het leek ons een idee om een oproepje te plaatsen: ‘kent u Tanja of heeft u meer informatie over haar? Neem dan contact op met de redactie of laat uw reactie achter met uw e-mailadres.’
De nieuwsmanager reageerde lauw. ‘Je kunt het proberen.’ Ik was er van overtuigd dat hij de kracht van internet onderschatte. We hádden al een reactie van een ex-klasgenootje van haar. Uiteindelijk is er niet één reactie op de oproep gekomen, alleen deze:

‘Wat een onbeschofte oproep! De tubantia verlaagt zich wederom tot het niveau riooljournalistiek/GeenStijl. Ik hoop dat de lezers van deze oproep voldoende fatsoen in hun lijf hebben en niet reageren. Deze regio verdient een betere krant!’

Burgemeester

2007-04-22T18:34:00.000+02:00

'Waar gaat deze bijeenkomst precies over?' was mijn eerste vraag
'Ja, dat vraag je natuurlijk niet aan een burgemeester!' riep hij verontwaardigd.
'Als je een gedegen voorbereiding had gedaan dan wist je wat ik hier aan het doen ben.' Hij had gelijk.

Afgelopen week heb ik mijn woonplaats eens van dichtbij onderzocht. Voor de nieuwssite skoeps gingen we op zoek naar nieuwtjes in de binnenstad van Enschede. 15 nieuwtjes per dag. Dan moet je wel creatief zijn om je quotum te halen. In de agenda van de burgemeester las ik dat hij in de schouwburg zou zijn. Maar niet wat hij daar precies deed...
Vanaf nu zal ik nooit meer een politicus interviewen zonder voorbereiding!

Kunstenaar

2007-04-04T15:03:00.000+02:00

In de boom voor mijn raam landt een duif. Hij hipt wat op en neer, strijkt zijn veren en vliegt vervolgens van tak tot tak. Alsof hij iets zoekt. Na de vierde landing ofzo begint hij de tak af te dalen. Voetje voor voetje schuifelt hij naar het uiteinde van de tak, die steeds dunner wordt en steeds meer doorbuigt onder zijn gewicht. Het lijkt wel koorddansen, ik leef met hem mee tot hij uiteindelijk niet verder durft.
Dan begint hij verwoed aan de takjes om hem heen te plukken. Hij neemt ze één voor één in zijn snavel. Hij trekt er eentje af en laat hem dan vallen. Het takje dwarrelt op de grond en er rijdt een fiets overheen. Uiteindelijk heeft hij het goede takje gevonden. De kieskeurige vogel vliegt ermee naar een rand in het De Slegte-uithangbord aan de andere kant van het plein. Ik zie nog net dat er nog een andere duif zit. Ze lopen een paar rondjes en dan vliegt hij weg, zonder takje.

De andere duif blijft wachten, terwijl de ene duif weer is gevlogen.

Geluiden

2007-03-14T13:17:00.000+01:00

De geluiden van de binnenstad waren wel even wennen toen ik hier kwam wonen. Inmiddels hoef ik niet meer op de klok te kijken. Niet alleen omdat de kerkklok elk uur laat horen hoe laat het is.

Geluiden op dit moment op een doodgewone zonnige dag:

07.00 - 08.00:	fietsen, brommers en hakschoenen
08.00 - 09.00:	zware vrachtwagens
elke dag rond 09.00:	bladblazers en een veegmachine
09.00 - 17.45:	geroezemoes
08.00 - 12.00:	gehak, gebrom, getik, geklop - bouwgeluiden
13.00 - 17.00:	gehak, gebrom, getik, geklop
17.45 - 19.00/20.00:	stilte...
18.30 - 19.00:	de merel!
20.00 - 24.00:	geroezemoes, af en toe geschreeuw, gelach
24.00 - 05.00:	stilte met af en toe geschreeuw, gelach
in het weekend rond 05.00:	een hele stroom mensen die schreeuwen en lachen
05.00 - 07.00:	stilte...

Mijn merel

Quote'je

2007-03-05T13:12:00.000+01:00

'Ja, ik wilde een vraag stellen over de natuurlijk AFSCHUWELIJKE gebeurtenis, namelijk die schietpartij hier in de straat. We hebben net even met de burgemeester gebabbeld, nu staan we even hier en dan straks húppa, door naar de politie. Tsja, de schutter was een onder bewaking gestelde TBS'er. Nou, is 'ie net vrij uit de gevangenis, schiet 'ie de vrouw van zijn werkgever dood!
Als u dat hoort, wat denkt u dan?'
Resoluut krijg ik een SBS6-microfoon onder mijn neus gedrukt.

Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd:
'wat een interessante man!',
'ik zou die cameraman wel eens willen spreken',
'wat voor camera is dat?',
'zit die man soms op een spannend quote'je te wachten?',
'wat insinueert die vraag nou eigenlijk?',
'HEE, ik wíl helemaal niet op de tv!'

En ik zeg: 'Nou, ik weet het niet hoor...'

En hij zegt: 'Tsja, misschien is het ook allemaal nog iets te moeilijk voor je.' Hij geeft me een schouderklopje en loopt verder, op zoek naar een spannend quote'je.

Dood

2007-03-04T19:55:00.000+01:00

Een bericht in de krant
Ver weg, aan de andere kant
Van het land

Totdat het een keer bij je om de hoek gebeurt. Letterlijk om de hoek. Vlak voor mijn achterdeur. Gelukkig was ik er niet op dat moment, gelukkig was ík het niet...

>> Dode en gewonden bij schietpartij in Enschede

Flirt

2007-03-02T20:00:00.000+01:00

Ik lach naar jou
in de wetenschap
dat mijn ogen stralen

en die andere vrouw
-zij maakte de grap-
die kan wel balen

Sneeuw

2007-02-08T14:42:00.000+01:00

>>Lees het verslag op Nu.nl

Spookstad

2007-01-18T16:14:00.000+01:00

Het is donderdagmiddag, half vijf. De stad zou over moeten lopen van shoppers, maar er loopt niemand op straat. Het is al donker. Af en toe komen er vlagen snelstromende regen langs, dan lijkt het oppervlak van de straat te veranderen in een snelstromende rivier en de gebouwen aan de overkant van het plein zijn nauwelijks te zien. Een eenzame durfal wordt van zijn fiets geblazen.

Een man in nette kleding loopt over het plein, net op het moment dat de bomen kreunen onder het stormgeweld. Zijn vrolijk gekleurde paraplu trekt hem bijna omver en keert vervolgens binnenstebuiten. De man reageert boos. Hij wil zijn paraplu weer terugkeren maar het lukt hem niet. Hij zet de paraplu op zijn kop op straat en probeert het handvat naar beneden te drukken. Als dat ook niet lukt geeft hij de paraplu zo'n schop dat hij zichzelf bijna onderuit trekt. Hij loopt met grote passen naar de prullenbak, maar die is al vol met paraplu's. Tegen beter weten in probeert hij de paraplu erin te drukken. Dan gooit hij hem op de grond en loopt kwaad weg. De vrolijke paraplu wiegt hem zachtjes giechelend na onder de prullenbak.

Ik wil geen boodschappen doen, dus ik haal patat in de snackbar om de hoek. De man weet dat ik zijn buurmeisje ben.
Hij vraagt: 'zijn de winkels eigenlijk nog open?'
'De winkels die ik kan zien nog wel,' antwoord ik.
'Vreemd he, het is zo stil op staat...,' zegt hij. 'Het lijkt wel...-'
'Het lijkt wel een spookstad.' glimlach ik.
'Ja, een spookstad!' Hij geeft me mijn patat.
Als ik op mijn kamer kom zie ik net dat de winkels hun licht uit doen en het personeel gaat gebogen onder de regen naar huis.

>>Lees over de storm in Twente...

Bron: TC Tubantia

Herfst

2006-11-13T16:02:00.000+01:00

Het is stil op het plein. Grijze wolken jagen langs de hemel. De lichten van etalages weerkaatsen op de natte straatstenen.
Het enige geluid is de wind.
Een stelletje loopt hand in hand voorbij. Haar schoenen klik-klakken op de straat.
Al van verre hoor ik hem aankomen: een man van een jaar of dertig op de fiets, rinkelend met zijn bel. Hij fietst hard en hij snijdt de pas van het stelletje af. Ze kijken hem na, terwijl hij al rinkelend verdwijnt. Dan lopen ze weer verder.
Klik-klak-klik-klak, tot ook dat in de verte uitsterft.
De wind speelt met de gevallen bladeren.

Feest

2006-11-07T16:05:00.000+01:00

Op het plein naast de kerk staat een podium. Een groot dak van wit zeil hangt er boven. Iemand loopt met een aluminium plank. Iemand anders zet palen met lampjes neer. Cameramensen friemelen aan hun camera, kletsen even en friemelen weer verder. Liedjes van James Taylor schallen uit de boxen. Je kunt de bassen in je buik voelen, soms trillen de ramen er van. Aan het uiteinde van de catwalk staat het eerste groepje fans zenuwachtig te wachten op hun favoriete artiest.
Voor de deur van de kerk staan twee beveiligingsmannen. Ze kijken erg serieus en houden iedereen tegen die naar binnen wil. Iemand in kokskleren loopt er zomaar langs.
Vanacht zal ik waarschijnlijk niet zo goed slapen, want er is een groot gezellig feest in de stad. Ik mag, of nee – móet, meegenieten van Jan Smit, Ilse de Lange en Dennie Christian.

>> Klik om te lezen over het feest

Jippie!

2006-11-05T12:58:00.000+01:00

Jippie! Ik zit in een online expositie! Klik hier en klik op 'animatie'. Daar is Dirkje het Draakje!

Attentie

2006-10-22T19:14:00.000+02:00

Afgelopen donderdag stond ik op het perron te wachten. Ik dacht aan de pijnlijke schouder die ik kreeg van mijn zware tas.
Er kwamen twee ambulances aan. Ze stopten voor het station. Vier broeders renden met een brancard over de trap waarop ik nog geen twee minuten eerder had gelopen. Meestal komen er twee ambulances als er sprake is van een reanimatie.
Er was mij niets opgevallen.
Het ANP schreef er een berichtje over.
De lezers zullen denken dat er een enorme gebeurtenis was op het station.
Niemand zal weten dat niemand iets was opgevallen.

>>lees het bericht

Voorbijganger

2006-10-20T13:57:00.000+02:00

Op het pleintje staat een man in een scootmobiel. Over zijn stoelleuning hangt een felgeel hesje. Hij is een grijze man, een beetje dik. Hij kijkt naar de voorbijgangers.
Hij staat daar elke dag.
Soms lijkt het alsof hij wegrijdt, maar dan gaat hij een eindje verderop staan. Ongeveer een half uur lang blijft hij op het pleintje. En dan rijdt hij weg.

We lijken op elkaar, die man en ik. Hij kijkt vanuit zijn scootmobiel naar de mensen die voorbijgaan. Ik kijk vanuit mijn kamer naar de mensen die voorbij gaan en naar hem. We kijken allebei naar de veranderende wereld.
Maar de man gaat voorbij.
Ik niet.

Mijn eerste Post

2006-09-19T10:06:00.000+02:00

Hallo dit is mijn eerste post. Ik studeer Kunst en Techniek en Cross Mediale Journalistiek